Mistrz i Małgorzata | inne lektury | kontakt | reklama | studia
streszczenieopracowaniebohaterowieżycie i twórczość autoratest   
Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Lektury -> Mistrz i Małgorzata

Mistrz i Małgorzata – streszczenie szczegółowe

© - artykuł chroniony prawem autorskim autor: Ewa Petniak

Tak naprawdę przybysz nie utykał na żadną nogę, „nie był ani mały, ani olbrzymi, tylko po prostu wysoki”. Zęby miał z lewej strony platynowe, a z prawej złote. Ubrany był w drogi popielaty garnitur i zagraniczne pantofle. Na głowie miał fantazyjny beret, a pod pachą ozdobną laskę. Wyglądał na ponad czterdzieści lat. Był starannie ogolonym brunetem o nieco krzywych ustach, z nieregularnie rozmieszczonymi brwiami i różnymi kolorami oczu: prawym – czarnym i lewym – zielonym.

Przysłuchując się konwersacji pisarzy związanej z niepotwierdzonym istnieniem Chrystusa, wtrącił się do dialogu. Nazwał rozmówców ateistami, co ci potwierdzili, ponieważ podważając istnienie Jezusa, negowali tym samym byt Boga. Obydwaj lekko się zirytowali, w myślach próbując zgadywać tożsamość dziwacznego obcokrajowca. Tymczasem ten zamierzał udowodnić im, że Bóg jednak istnieje. Przypomniał postać Tomasza z Akwinu, który wysunął pięć postulatów potwierdzających istnienie Najwyższego, na co Berlioz zaoponował stwierdzeniem, że są one nielogiczne, ponieważ w kategoriach rozumu nie da się przeprowadzić żadnego tego rodzaju dowodu.
Święty Tomasz z Akwinu – urodzony w 1224 lub 1225 roku we Włoszech w arystokratycznej rodzinie, zmarł 7 marca 1274 roku. Początkowo (od 5 –go do 14 – go roku życia) kształcony i wychowywany w zakonie benedyktynów na Monte Cassino, gdzie opatem był jego wuj, później przeszedł do młodego wówczas zakonu dominikanów. Wykształcony filozof i teolog, uznawany za Ojca Kościoła katolickiego.
Dowody na istnienie Boga:
1.Dowód I (kosmologiczny) – „ruch” – świat się zmienia i jest w ciągłym ruchu, musi zatem istnieć coś, co wprawia go w ruch, a samo nie jest poruszane, czyli Pierwszy Poruszyciel – Bóg.
2.Dowód II (kosmologiczny) – „niesamowitość świata” – nic nie istnieje samo z siebie, a przez to musi istnieć Byt samoistny, od niczego niezależny.
3. Dowód III (kosmologiczny) – „przypadkowość rzeczy” – jeżeli wszystko jest przypadkowe i skończone, musi istnieć Istota konieczna, nieskończona.
4. Dowód IV (moralny) – „różnice w doskonałości” - wśród tworów doskonałych musi istnieć Istota Najdoskonalsza.
5. Dowód V (teologiczny) – „celowość przyrody” – Bóg jako Pierwszy Architekt zaprojektował i stworzył świat doskonały.


Literat odwołał się do Kanta, który obalił wszelkie pięć argumentów, przy czym przeprowadził własny szósty dowód.

Immanuel Kant – żył na przełomie XVIII i XIX wieku (ur. 1724 roku w Królewcu, zmarł w 1804 roku, również w Królewcu), zaliczany jest w poczet filozofów niemieckich, profesor logiki i metafizyki na Uniwersytecie Królewieckim. Stworzył pojęcie filozofii krytycznej – transcendentalnej.

Kant poddał w wątpliwość wszystkie dowody na istnienie Boga, ale nie dowiódł tym samym, że Bóg nie istnieje, nie udowodnił również, że istnieje. Nie zaprzeczył ponadto nieśmiertelności duszy i wolności woli. Opowiedział się w tej kwestii po stronie wiary, zwrócił się nie ku rozumowi, ale ku naturalnemu poczuciu człowieka wobec problemów ostatecznych. Napisał: „Musiałem obalić wiedzę, żeby zrobić miejsce dla wiary.”


Podróżnik zapytał uczonych, kto, według nich, steruje życiem człowieka. Berlioz odrzekł bez wahania, że człowiek. Teorię tę nieznajomy podważył, wysuwając hipotezę, iż to niemożliwe, ponieważ człowiek pozbawiony jest możliwości planowania nawet na krótki czas, bo przecież nie wie, co stanie się z nim kolejnego dnia. A następnego dnia może się rozchorować i mimo podjętych prób ratowania zdrowia, i tak nie uda mu się uniknąć śmierci. W związku z tym niewiele od niego zależy.

Cudzoziemiec poczęstował rozmówców papierosami „Nasza Marka”. Podziw wzbudziła w nich sporych rozmiarów, lśniąca papierośnica wykonana z dukatowego złota, zdobiona brylantami. Obcy wrócił do przerwanego wątku i niespodziewanie oświadczył, że Berliozowi utną głowę. Ów zdziwił się tym proroctwem, ale to nie było wszystko. Wykonawcą tego makabrycznego czynu miała być kobieta – Rosjanka, komsomołka.
Komsomoł – organizacja komunistyczna skupiająca młodzież od 14 do 28 roku życia. Powstała w 1918 roku z ZSRR. Nazwa była skrótem pochodzącym od całości miana, czyli Komunistycznego Związku Młodzieży. W Komsomole „nauczano” komunizmu i krzewiono jego ideały, co w przyszłości miało się przyczynić do rozbudowy państwa socjalistycznego. (komsomołka – kobieta należąca do organizacji, komunistka).


strona:    1    2    3    4    5    6    7    8    9    10    11    12    13    14    15    16    17    18    19    20    21    22    23    24    25    26    27    28    29    30    31    32    33    34    35    36    37    38    39    40    41  




Baza studiów
Kim chcesz zostać?

Szybki test:

Azazello rozmawiał po raz pierwszy z Małgorzatą:
a) na placu przed Kremlem
b) na Arbacie
c) na Placu Smoleńskim
d) na Patriarszych Prudach
Rozwiązanie

Kajfasz to:
a) przewodniczący Sanhedrynu
b) tajny agent
c) dowódca legionu w służbie procuratora
d) zabójca Judy z Kiriatu
Rozwiązanie

Iwan w pogoni za tajemniczym konsultantem i jego towarzyszami wbiegł do cudzego mieszkania, zabrał z niego:
a) pewną sumę pieniędzy
b) ubrania
c) święty obrazek i świecę
d) kapelusz i laskę
Rozwiązanie

Więcej pytań

Zobacz inne artykuły:

StreszczeniaOpracowanie
Mistrz i Małgorzata – streszczenie szczegółowe
Mistrz i Małgorzata – streszczenie w pigułce
Czas i miejsce akcji „Mistrza i Małgorzaty”
Świat przedstawiony w powieści „Mistrz i Małgorzata” – realizm i fantastyka
Główne wątki „Mistrza i Małgorzaty”
Znaczenie tytułu i motta „Mistrza i Małgorzaty”
Obraz Moskwy lat trzydziestych XX wieku – w oparciu o powieść „Mistrz i Małgorzata”
Problematyka moralno – filozoficzna w „Mistrzu i Małgorzacie”
Michaił Bułhakow – życie i twórczość
Historia miłości mistrza i Małgorzaty
Historia Poncjusza Piłata i Jeszui Ha - Nocri
Problematyka władzy w „Mistrzu i Małgorzacie”
Kompozycja i struktura „Mistrza i Małgorzaty”
Polifoniczność narracji w powieści Bułhakowa
„Mistrz i Małgorzata” jako arcydzieło literatury światowej
Język „Mistrza i Małgorzaty”
Motyw miłości w „Mistrzu i Małgorzacie”
Motywy literackie w powieści „Mistrz i Małgorzata”
Nawiązania w „Mistrzu i Małgorzacie”
„Mistrz i Małgorzata” jako powieść wielogatunkowa
Twórczość Michaiła Bułhakowa
Humor w „Mistrzu i Małgorzacie”
„Powieść w powieści” na przykładzie „Mistrza i Małgorzaty”
„Mistrz i Małgorzata” jako parabola
Wybrane adaptacje „Mistrza i Małgorzaty”
Plan wydarzeń „Mistrza i Małgorzaty”
Najważniejsze cytaty „Mistrza i Małgorzaty”
Bibliografia




Bohaterowie
Mistrz – charakterystyka postaci
Małgorzata – charakterystyka postaci
Piłat z Pontu – charakterystyka postaci
Wizja szatana (Woland) „Mistrza i Małgorzaty”
Jeszua Ha-Nocri charakterystyka postaci
Charakterystyka gości z zaświatów - Woland i jego świta
Charakterystyka bohaterów powieści mistrza
Charakterystyka pozostałych bohaterów „Mistrza i Małgorzaty”





Tagi:
• Michaił Bułhakow biografia • Życiorys Michaiła Bułhakowa • Streszczenie Mistrza i Małgorzaty • Fantastytka w Mistrzu i Małgorzacie • Moskwa w Mistrzu i Małgorzacie • Miłość Mistrza i Małgorzaty • Władza w Mistrzu i Małgorzacie • Charakterystyka mistrza • Charakterystyka Małgorzaty • Bohaterowie Mistrza i Małgorzaty • Religia w Mistrzu i Małgorzacie • Problematyka Mistrza i Małgorzaty • Uniwersalizm Mistrza i Małgorzaty • Ponadczasowość Mistrza i Małgorzaty • Mistrz i Małgorzata jako powieść filozoficzna